Niet vandaag

De aarde gaat kapot, maar jij zal je schoenen poetsen. De aarde is aan het overlijden, maar vergeet niet naar de tandarts te gaan. De aarde wordt gesloopt, maar alsjeblieft, mijn kind, eet twee ons groenten per dag.

We slopen je maar we houden van je; verwikkeld in een ‘het is ingewikkeld’-variant rapen wij alle oceanen leeg. Halen aapjes je kokosnoten uit de bomen en plukken kindjes je hazelnoten want jij wilt exotisch eten. Je onwetendheid is een zegen. Maar ik kan het niet meer.

De situatie is als volgt: een schrijf-me-vergeet-me wil een nieuw kledingstuk kopen. Of wil boodschappen doen, of wilt überhaupt iets doen. Maar ziet slechts mist van misplaatste advertenties, kunstmatige behoeftepatronen, oneerlijke productie, grijpgrage machtswellustigen.

Dus we rummikubben onze tijd door naar het volgende moment van ademhappen. Zoek ik slechts die ene zin om niet nu maar pas over vijftig jaar te kappen.