Omdat je niet gered wordt.

Je wordt niet gered. Het is prima en niet-prima tegelijkertijd. De kans dat je omver wordt geworpen door een misstap in of buitenshuis is vele malen groter dan de kans op eeuwig loterijgeld. Toch zal je iedere maand in de leugen van rosebud moeten blijven geloven: puur om de muren van je dagelijkse kantoor in je gedachten te kunnen ontvluchten voor je zeventigste.

Het is niet alleen de overdagse strijd. Want je leeft 's avonds van de momenten met je tv: misschien met een man, kind. Twee keer per jaar ga je eerlijk op vakantie van je eerlijke vakantiedagen. Je laat je ouders sterven en wisselt je lichaam verloederen af met sportschoolabonnementen. Eigenlijk weet je al dat dit zo niet langer kan maar niet iedereen heeft dié passie. Je bent eigenlijk het voorbeeld van de middenmaat. Van het type mensen dat nooit zal excelleren, maar een mooi doch zeer gemiddeld leven zal beleven. De zesjescultuur heeft zich ook in je dagelijkse bezigheden vertaald.

Je ademhaling is je alles en is niets, net als je haten op alles, op niets. Misschien zou je niet willen mogen sterven want dat is oneindig veel naarder dan het leven; maar op welk een manier kan je wel ontsnappen aan ons kapitalistisch geluk? Wie moeten we nog recht in de ogen aankijken? Hoe verbonden moeten we ons nog voelen met alles wat buiten onszelf ligt? Of gaat het leven alleen over wie ik ben, wat ik uitdraag en is mijn hoogst haalbare niet andermans welzijn maar ‘ander-accepteer-mij-ook-vooral-oneindig-man’.

De bergen werk die je moet verrichten gaan vooral over dat wat nog moet plaatsvinden in je ziel. Het grotere goed van de aarde in je handen omarmen en niet meer loslaten totdat mensen luisteren. Totdat mensen horen dat ze moeten kappen met het egocentrische geloof van om zichzelf en hun eigen cirkel draaien en verantwoordelijk nemen. Hoor nou wat je zegt: het is in wezen arrogant om zoiets te pretenderen en het zelf niet eens uit te dragen. Immers, als je ergens voor staat kun je niet zomaar je principes opzij schuiven. De vegetariër zolang hij er niemand mee lastig hoeft te vallen; dus houdt vooral geen rekening met mij. Terwijl: houdt vooral rekening met mij. Zie mij, hoor mij, lief mij, haat mij. Doe alles met me wat ik zelf niet meer kan opbrengen, waar ik mezelf niet meer toe kan zetten, wat ik zelf niet meer kan voelen.

Na wat wikken en wegen, een paar decennia later: je draagt jezelf naar je kist. En naast een halve aflevering van een nietszeggende serie heb je niets gemist.